همکارانم آدمهای خوبی هستند. ما زمان زیادی را در روز با هم میگذرانیم ولی من زیاد با آنها حرف نمیزنم. موقع صحبت کردن هم به چشمهایشان نگاه نمیکنم. معمولاً پایین و یا اندکی به سمت راست یا چپ را. و یا

و البته که مادر و پدر من میدونستن که قرار نیست با تولد من اتفاق خاصی بیفته ولی در هر حال خواستن ( نمیدونم واقعاً خواستن یا نه) و شد و البته که نمیشه ازشون پرسید «چرا؟» چون اینجور سوالها، سوالهای امید